من و غم و تنهایی

حالا اونا بزرگ شدند

اما من

هنوز کوچکم .....

می نشانم روی صندلی

چای می ریزم .....

لبخند می زنی !

حالا فرصت زیادی هست که هورت نکشی چای داغت را

که فنجان را نیمه پر

وعاشقانه هایمان را نیمه کاره رها نکنی

مثل مراسم چای ژاپنی

با ظرافت مقابلت می نشینم

سر صبر

به لبت نزدیک می کنم ٬لب داغ فنجان را

لبخند می زنی !

ریخت روی لباست

دست از این خنده بر دار

بر نمی داری

بَرت می دارم

دوباره روی طاقچه می گذارمت

به حماقتم لبخند می زنی ...!!!

مه بر زمین راه می رود

گاه به دریا دل می بندد و

گاه به جنگل

و در میانه این شک

آرام آرام

پراکنده می شود

مه از اسمان می آید

مه بر زمین راه می رود

من مه ام

که گاهی به زمین دل می بندم و

گاهی به آسمان

و میان تو و خدا

آرام آرام

پراکنده می شوم .........

همه از دوست فقط چشم و دهن می خواهند

دیو هستند ولی مثل پـــــــری می پوشنــــد

گرگ هایی که لباس پـــــدری می پوشنـــد

هرچه دــیدند به مقــیاس نظر می سنجنـــــد

عشق ها را همه با دور کمــر می سنجنـــــد

خوب طبیعیست که یک روزه به پایان برسد

عشق هایی که سر پــیچ خــیابـــــان برســـــد

خيال کردم که خوشبختي از ان ما شد

هر چه کردي پس از آن گله اي نداشتم

گفتم عاقبت يارم پيدا شد

 اندک اندک از کنارم دور شدي

نگو که غافل بودم ٬دلت با ديگري آشنا شد

کم کم از من فرار کردي

نم نمک رميدي و رفتي

فهميدم که دلت  از دلم جدا شد

آري درست حدس زده بودم!

روزي آمدي و بانگ بر داشتي که دلم ديگر از تو رها شد

بگو آخر من با تو چه کردم

که اينگونه مرا اسير کردي

آنگاه وجودت اينقدر بي وفا شد ......

تو با آن دل و جان سرشار از روشنایی

از این خاک دور بودی

من آن مرغ شیدا

در آن باغ بالنده از عطر و رویا

بر آن شاخه های فرا رفته تا عالم بی خیالی

چه مغرور بودم! چه مغرور بودم !

من و تو چه دنیای پهناوری آفریدیم

من و تو به سوی افقهای نا آشنا پر گشودیم

من و تو ندانسته ٬دانسته

رفتیم و رفتیم و رفتیم ......

چنان شاد ٬خوش٬گرم ٬پویا

که گفتی به سر منزل آرزوها رسیدیم

دریغا ! دریغا ندیدیم که دستی در این آسمانها

چه بر لوح پیشانی ما نوشته است ! دریغا ! دریغا!!!!!

گفته بودم

که فقط سهم من باش و دلتنگی هایم

اما...........

شاید دلی تنگ تر از من

سهم تو بود !

دوباره راهی ِ غربت شده ام

این بار با کوله باری پر از شکست !!!

حرفی که از دل در آید ...لاجرم بر دل نشیند

پس چرا حرفایی که از رو زبون بود

حرفایی که دروغ بود

به دل من نشست؟!!!!!!

در گذشت پر شتاب لحظه های سرد

 چشمهای وحشی تو

در سکوت خویش

گِرد من دیوار می سازد

می گریزم از تو در بیراهه های راه

می گریزم از تو ٬تا دور از تو بگشایم

راه شهر ارزوها را

لیک چشمان تو با فریاد خاموشش

راهها را در نگاهم تا رمی سازد

همچنان در ظلمت رازش

گرد من دیوار می سازد

عاقبت یک روز

می گریزم از فسون دیده ی تردید

در جهانی خفته در ارامشی جاوید

من از انجا سرخوش و ازاد

دیده می دوزم به دنیایی که

چشم پر فسون تو

راههایش را به چشمم تار نمی سازد

دیده می دوزم به دنیایی که

چشم پر فسون تو ٬گرد من دیوار نمی سازد!!!

شاخه های شسته ٬باران خورده پاک

آسمان ابی و ابر سپید

برگ های سبز بید

عطر نرگس٬رقص باد

نغمه ی شوق پرستو های شاد

خلوت گرم کبوترهای مست ...

نرم نرمک می رسد اینک بـــــهـــــا ر

خوش به حال روزگار!!!

                           ســـــــــــــــــــــــال نـــــــــــــــــــــو مـــــبــــــارک 

وباز خورشید طلوع کرد

ومن دوباره خود را در آغوش روزی دیگر رها کردم

امروز صدای ساعت با هیجان خاصی به گوش می رسد

می شتابد تا مرا به فردایی دیگر برساند

فردایی که انگار نقش صدها  تحول را در وجودم پدیدار خواهد کرد

از سکوت خسته ام

می خواهم فریاد بزنم

این بار می خواهم صدایم را به گوش همه برسانم

می خواهم خانه تکانی کنم این دل افسرده را

آری امروز هم شروع شد با اشتیاقی نو

امروز هم شروع شد با نگاهی دیگر

می خواهم به فردا برسم

فردا و فرداهایی که مرا از تو دورتر وبه خودم نزدیک تر کند

می خواهم به خود برسم

از سکون خسته ام

می خواهم جاری شوم

بهار نزدیک است

می خواهم جوانه بزنم ٬رشد کنم ٬زندگی کنم

می خواهم دوباره متولد شوم

ای مسافر !

ای جدا نا شدنی

گامت را آرامتر بردار

از برم آرام تر بگذر تا به کام دل ببینمت

بگذار از اشک سرخ ٬گذر گاهت را چراغان کنم

آه ! که نمی دانی

سفرت روح مرا به دو نیم می کند

و شگفتا که زیستن با نیمی از روح تن را می فرساید

بگذار بدرقه کنم واپسین لبخندت را

و آخرین نگاه فریبنده ات را

مسافر من !

آنگاه که می روی ٬کمی هم واپس نگر باش

با من سخن بگو .....مگذار به یکباره از پا در افتم

جدایی را لحظه به لحظه به من بیاموز

آرام تر بگذر !

وداع طوفان می آفریند

اگر فریاد رعد را در طوفان وداع نمی شنوی

باران هنگام طوفان را که می بینی

آری ! باران اشک بی طاقتم را که می نگری ؟

من چه کنم ؟!!

تو پرواز می کنی و من پایم به زمین بسته است

ای پرنده ! دست خدا به همراهت

اما نمی دانی که بی تو به جای خون

اشک در رگهایم جاری ست

از خود تهی شده ام

نمی دانم تا باز گردی مرا خواهی دید ؟؟!!

بوی گل می شکفد

در هوای دل بارانی من

و سحر پنجره ی زمزمه را

رو به روی دل من

می کند باز به مهر

دست گل بوی نسیم

چشم احساس مرا

می گشاید به بهار

و دلم زمزمه گر ٬با پرستوی سحر

می پرد از قفس سرد خزان

می رود تا ملکوت گل یاس

می نشیند به نماز ٬می کند راز ونیاز

و به آهنگ دعا بی صدا می شکند

بخار قهوه می داند

که پیچیده بود دوره چشمهایت

که من فقط ٬توی چار چوب خودم قمار کرده بودم

ریتم این میز چوبی را تو بر هم زدی

و پایه های من هنوز درد می کند

باد شمال بود و اردیبهشت امسال

کف دستهایت را می خواستم

با نشانه ای از دریا

بخار قهوه می داند

که فنجان پهلو گرفت

کنار خون و نمک

که هوا طو فانی شد 

و من .....

بخار قهوه می داند

حباب در می آمد از دهانم

و کف دستهای تو آبی برای نفس کشیدن نداشت

کافی ست خوابم ببرد

فردا

سوار بر اسب آرزو هایم می شوم

و از دیار خاطرات تو

سفر خواهم کرد

ولی پایه های من

هنوز درد می کند   

ناچیز ترین ذره ی عالم هستم

در خویش نگاه می کنم می بینم

تصویر شکسته ای از ادم هستم

عاشق شدم .عاشق کی ؟نمی دونم !ولی عاشق شدم .دیدم انگار نباشه نیستم .دیدم داره روز و شبم باهاش گره می خوره .برام یه صدا بود ولی این صدا همه چیزم بود. دیدمش اما درست مثل یک تصویره درون قاب.

عاشق شدم ٬عاشق شده بود .گفت دوست دارم ....قند تو دلم آب شد .منم گفتم دوست دارم ...........................................؟؟؟

گفت :قول بده می مونی ٬قول دادم 

گفت : قول بده دستم و می گیری ٬قول دادم

گفت :بی تو نمی تونم ....قول دادم ...قول دادم ...قول دادم ...

حرف زدیم ....خندیدیم ....گریه کردیم ...قهر کردیم ....آشتی کردیم 

برای من عشق بود و فقط عشق .عقده های دلم داشت  خالی می شد  .کسی که دوستش داشتم .عجب حس قشنگی بود "دوست داشتن "

اما ....تموم شد .همه چیز تموم شد .

گفت :دیگه نباش .گفت :برو

می خواستم بگم من قول دادم اما دیدم فاصله داره تو حرفامون موج می زنه .حرفایی که انگار من و کلمه به کلمه از اون دورتر می کرد .حرفایی که هیچ کدومش برام آشنا نبود .حرفایی که انگار مخاطبش من نبودم ولی ......

نمی دونم چرا ؟من که کاری نکرده بودم .من که دلم و یه جا بهش دادم .من که تو ثانیه به ثانیه ی زندگیم یاد اون بود که تو ذهنم پرسه می زد .

همیشه می گفت :تو پاکی ٬تو بهترینی ٬تو خوبی ..یه عالمه خوبی ازم می گفت که گاه صورتم از خجالت گل می انداخت .اما یک شبه همه ی تعریفش تبدیل شد به تخریب من .به چه جرمی  ؟نمی دونم ؟!!!!

حالا دیگه اون با من نیست ٬مال من هم نیست .نخواست باشه .خودم و دلداری میدم .میگم شاید تو اون کسی نبودی که می خواست .شاید دلش مال تو نبود .میگم و اشک می ریزم ......التماسش نکردم که بمون

رفت ........رفت ...........رفت .......

عاشق شدم ٬عقده ی دلم و خالی کردم ٬سرم و به سنگ خورد ولی  ....

حالا با افتخار میگم منم کسی رو دوست دارم کسی که  تا ابد تو ذهنم مال منه

عاشق شدم ..........

باور کن که همیشه و در همه جا یاد مهربانی های تو دستاویز این اندیشه ی مغشوشم می شد .باور کن که همیشه از غم دوریت آه سرد می کشیدم .باور کن همه وقت هر جا صحبت از مهر و عطوفت به میان می آمد سخنانم را به نام قشنگ و عشق آفرین تو خاتمه می دادم.باور کن ...باور کن ...

نگاههایت را که پر تو افکن این وجود نا امیدو مرده بود از من بریدی ودیگر نخواستی که وجودم از نگاه تو لبریز شود .مطمئن باش تا آخرین دم زندگی که طبیعت با پنجه های قوی خود گلوی ضعیفم را خواهد آزرد با ز هم تو را فراموش نخواهم کرد.نمی دانم به کدامین دلیل !! ولی فراموشت نخواهم کرد......

گر ندیدم در این دنیا تو را

گر نبودم با تو هرگز آشنا

گر در آن محفل نبودی همچو شمع

یا نمی دیدم تو را در بین جمع

گر زهر بیگانه ای بیگانه تر

می گذشتم از کنارت بی خبر

گر نمی کردی به سوی من نگاه

با نگاهی گر نمی رفتم ز راه

عاشقی گر در سرشت من نبود

یا به عشقت سر نوشت من نبود

این زمان جانم زمهرت پر نبود

سینه ام منزلگه این در نبود

گر چه عشقت غیر حسرت بر نداشت

ساقیت جز درد در ساغر نداشت

گر چه دیدم در رهت دام بلا

وای بر من گر نمی دیدم تو را ........

پ ن:گاهی وقتا این خاطره ها هستند که دست از سر ادم بر نمی دارند هر چند هم که بخواهیم از اونا فرار کنیم